|
از هرچه در خیال من آمد نکوتری |
کم کــم
تفــاوت ـ ظریف ِ میان نگه داشتن یک دست ،
و زنــجیر کردن یک روح را ...
یاد خـــواهی گرفت !
این که " عشــق " تکیه کـــردن نیست ،
و رفــاقت ، اطمینان خـاطر !
و یاد مـــی گیری که ...
بــوسه ها قــرارداد نـــیستند ؛
و هـــدیه ها عهد و پیــمان معنی نمـــی دهند !
و
شکست هایت را خـــواهی پذیرفت ،
ســرت را بالا خـــواهی گرفت ...
با چشــم های باز ،
ظـرافتی زنانه ...
و نه انــدوهی کودکانـه !
و یــاد مـــی گیری که ...
همــه ی راه هایت را هــم امــروز بسازی ...
که خـــاک فــردا بـــرای خیال هــا مطمئـــن نیست ؛
و آیـــنده
امکانی بــرای سقوط به میانه ی نـــزاع ،
در خـــود دارد .
کم کــم یاد مــی گیری که حتــی نور خورشید می سوزاند ،
اگـــر زیاد آفتاب بگیری !
بعــد ...
باغ خــود را مـــی کاری ،
و روحــت را زینت مـــی دهی ...
به جای این که منتــظر کسی باشی تا بــرایت گل بیـاورد !
و یــاد می گیری که
مـــی توانی تحمل کنی ،
که محــکم هستی ،
که خیــلی می ارزی !
و مـــی آموزی و ...
مـــی آموزی .
با هـــر " خــداحافظـ "ـــی ...
یاد مـــی گیری !
شاعـــر : خورخه لوئیس بورخس
ارسالی از سرمست عزیز