بی تو در دل کویر ، چون همیشه بیـــقرار

خسته ام ز زندگی ، خسته ام ز روزگار

سهم ما غریبه ها ، دوری و جدایی است

لحظه لحظه میـــرود ، عمر ما در انتظار

در جواب ِ خواهشم ، همچنان نشسته ای

ساکت و صمیمی و ، سر به زیر و با وقار

ای نجیب ِ سر به زیر ، ای بلند سر فراز !

بشکن این سکوت را ، حرف تازه ای بیار

میدهی به این غزل ، رنگ و بوی و روشنی

ای که برده ای ز من ، صبر و هوش و اختیار

بعد ِ سالهای سال ، با گذشت ِ روزها

از ضمیر خسته ام ، مانده ای به یادگار

با وجود خوبی ات ، سنگدل تر از منی

با سکوت سرد خویش ، میکشی مرا به دار

باختم مقابل ، چشمهای سبز تو

هرچه را که داشتم ، بارهای بیــــشمار !

شاعـــــــر : حمدالله لطفـــی