از در آمدی و من از خود به در شدم

گویی کز این جهان به جهان دگر شدم

گوشم به راه تا که خبر میدهد ز دوست

صاحب خبر بیامد و من بیخبر شدم

گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق

ساکن شود ؛ بدیدم و مشتاق تر شدم

چون شبنم اوفتاده بُدم پیش آفتاب

مهرم به جان رسید و به عیّوق بر شدم

دستم نداد قوت رفتن به پیش دوست

چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم

تا رفتنش ببینم و گفتنش بشنوم

از پای تا به سر همه سمع و بصر شدم

من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت

کاوّل نظر به دیدن او دیده ور شدم

بیزارم از وفای تو یک روز و یک زمان 

مجموع اگر نشستم و خرسند اگر شدم

او را خود التفات نبودی به صید من

من خویشتن اسیر کمند نظر شدم

گویند روی سرخ تو سعدی ، که زرد کرد ؟

اکسیر عشق بر مسم افتاد و زر شدم

شاعــــــر : سعدی

پ.ن : ور هنری داری و هفتاد عیب

         دوست نبیند مگر آن یک هنر

                                                 ( سعدی )